Η Αθανασία των αγαπημένων μας προσώπων μέσω της Θύμησης

 κατά τους προγόνους μας, τους Αρχαίους Έλληνες 

  Για τους αρχαίους Έλληνες, η πραγματική αθανασία δεν ταυτιζόταν απαραίτητα με τη μεταθανάτια ζωή, αλλά με τη διατήρηση της μνήμης ενός ανθρώπου μέσα στον χρόνο.
 Η φήμη, η θύμηση και η αναφορά στο όνομά του αποτελούσαν τον τρόπο με τον οποίο η ύπαρξή του συνέχιζε να ζει στις επόμενες γενιές.

 Μέσα από την ομηρική παράδοση διατρέχει η βαθιά πεποίθηση πως ο θάνατος δεν νικιέται μόνο από τους θεούς, αλλά και από την ανθρώπινη μνήμη. 
  Όσο ένας άνθρωπος μνημονεύεται από τους ζωντανούς, η παρουσία του παραμένει ενεργή και ζωντανή. 
 Αντίθετα, η λήθη θεωρούνταν μια δεύτερη απώλεια. Στον Άδη, οι ψυχές έπιναν από τον ποταμό της Λήθης για να ξεχάσουν την επίγεια ζωή τους, ενώ η πλήρης απουσία από τη μνήμη των ζωντανών αντιμετωπιζόταν ως μια σιωπηλή και οριστική εξαφάνιση. 

  Στην ενότητα αυτή παραθέτουμε φωτογραφίες συγγενών μας, Παλαιοπολιανών — ανθρώπων που βρίσκονται ακόμη κοντά μας, αλλά και εκείνων που έχουν φύγει από τη ζωή — ως μια πράξη τιμής, μνήμης και συνέχειας. 
Μέσα από αυτή την καταγραφή, διατηρούμε ζωντανή την παρουσία τους στη συλλογική μνήμη όλων μας.